Petersblog

Maandelijks een blog over nieuws

Drie honderd procent onzin vragen

Ik ben voor honderd procent een nieuwsgierig mens en volg daarom met interesse de journalistiek. Niet alleen voor de laatste nieuwtjes maar vooral ook voor achtergrondinformatie. Immers laatste nieuwtjes zijn vluchtig en roepen bij mij vaak meer vraagtekens op dan dat ze inzicht geven. De achtergronden vind ik vele malen interessanter. Die behoefte aan meer wordt echter steeds minder ingevuld en daar is een huidige manier van journalistiek behoorlijke debet aan. Na enige reflectie ben ik tot de conclusie gekomen dat er drie vragen zijn die je elke journalist zou moeten verbieden te stellen. Of in ieder geval op het hart moet drukken om die uiterst spaarzaam te gebruiken.

weet u het honderd procent zeker?

Hoe voelt u zich ?

De eerste vraag herkent  u direct; “Kunt u aangeven wat er nu door u heen gaat?”, of “Hoe voelt u zich nu?”. Ook wel de Mart Smeets vraag genoemd. Meestal op televisie gesteld aan een schijnbaar willekeurige voorbijganger terwijl er in de achtergrond een vaag beeld is van een gebouw. In dat gebouw is blijkbaar iets gebeurd dat enige sensatie heeft opgewekt. Met een beetje geluk heeft betrokken voorbijganger nog een fiets in zijn hand of nog mooier een kind op de arm die natuurlijk net van school is gehaald. Er is geen vraag met zo weinig nieuwswaarde als deze….

Lees verder

Europa is traag, gelukkig

Twee jaar geleden reed ik met mijn zwager over de slagvelden van Noordwest Europa en liet hem daar zien wat extreem nationalisme en economische machtspolitiek te weeg heeft gebracht. De stille getuigen liggen daar onder witte stenen en hun namen staan voor eeuwig gebeiteld in monumenten. Op het fort Douamont bij Verdun liet ik hem de Franse en Duitse vlag zien die daar naast elkaar wapperen als teken van verzoening. Daarbij hangt ook een Europese vlag als belofte nooit meer te geloven in die extreme vorm van “wij tegen hun”.

Europa is traag

In de afgelopen jaren bleef dat nationale denken in Europa ook beperkt tot voetbalwedstrijden en het Eurovisie Songfestival. Alle andere onderwerpen van nationaal belang werden moeizaam uitonderhandeld op de tafels van Brussel en Straatsburg. Traag, bureaucratisch en hopeloos inefficient misschien en zelden met veel grote verschuivingen. Maar gelukkig beduidend minder bloederig dan op de velden van Vlaanderen, de Picardie, de Champagne en de heuvels van de Vogezen. Of als die andere plaatsen in Europa waar het front net zo rigide was als de Brusselse bureaucratie.

Lees verder

Jeugd die veel sport, niet rookt en drinkt.

Dat klinkt als een utopische droom. Maar in IJsland is dat het gemiddelde profiel van een jongere van 16 jaar oud. En dat geld zowel voor meisjes als jongens. Mijn oog viel op een artikel in de krant waarin werd uitgelegd hoe dat kan. Ik moest terugdenken aan een aantal jaren geleden, toen ik atletiektrainer was van jongeren tussen de twaalf en zestien jaar. Ik was daar terechtgekomen omdat mijn eigen kinderen die sport beoefenden en omdat ik dat zelf vroeger ook had gedaan. Daarnaast was ik bij nog jongere kinderen vaak de speaker tijdens wedstrijden. Een hele leuke vrijwilligersbaan omdat je een hele dag de vreugde en beleving van jeugd kunt zien van kinderen die hun best doen voor hun ouders, opa’s en oma’s. Zeker met een zonnetje een prima manier om een zaterdag door te brengen.

jeugd die sport

Jammer was dat van die jongste groep uiteindelijk maar een klein deel in mijn trainingsgroep terecht kwam. Het is een bekend verschijnsel dat van alle kinderen die op de lagere school nog sporten er halverwege de middelbare school nog maar een derde tot een kwart overblijft. Dat is jammer, niet alleen omdat bewegen goed is als je lichaam zich ontwikkeld. Maar ook omdat, zo bewijst veel wetenschappelijk onderzoek, kinderen die bewegen ook beter presteren op school. Iets dat niet alleen komt omdat je door sport leert omgaan met tegenslag en om vol te houden. Maar ook omdat het technisch goed sporten zoveel van je hersenendelen vraagt dat andere complexe taken, zoals wiskunde, ook beter gaan. En er is meer….

Lees verder

Dodelijke principes

“Ik ben daar vanuit mijn principes tegen” is een uitspraak die je in een Nederlands debat nogal vaak tegenkomt. Of iemand ergens in principe voor is opmerkelijk veel minder. Als de kreet geuit wordt is dat meestal een indicatie dat diegene die dit zegt niet meer van plan is te luisteren naar argumenten. Blijkbaar is een principe een soort heilig dogma, een soort fatwa waar verder geen tegenspraak meer geduld wordt. Ik blijf me over dat uitgangspunt verwonderen. Laat ik een poging doen deze verwondering uit te leggen.

principes of keuzes

Om te beginnen ben ik een groot voorstander van het hebben van principes. Het geeft een basis van waaruit men het complexe leven kan benaderen. En kan helpen om de vele dagelijkse keuzen te vergemakkelijken. In principe steel ik niets van anderen en dat maakt het makkelijk om een eventuele verleiding te weerstaan om spontaan een leuk of mooi object mee te nemen. Beter om dat gewoon te kopen en als ik dat nog niet kan te sparen of gewoon op een wenslijst te zetten. Maar ja, er zijn van die situaties dat je toch zomaar iets spontaan mee moet nemen. Hoe zit dat dan met mijn principes….

Lees verder

Twintigduizend dagen

Leuk zo’n elektronische agenda, die rekende gisteren zomaar uit dat ik al twintigduizend dagen op de aarde rondliep. Echt zo’n stuk informatie waar ik zelf niet direct achter zou zijn gekomen. Om het te rekenen moet je trouwens best even puzzelen en dat doet die agenda ongevraagd. Uiteraard heb ik het wel gecontroleerd, want zo’n nerd ben ik eigenlijk wel. Het is overigens niet zo eenvoudig want je moet een paar denkstappen maken. Je begint met je leeftijd en dan kom je erachter dat je vierenvijftig jaar en tien maanden oud moet zijn. Daarna moet je die twee getallen vermenigvuldigen met respectievelijk 365 en 30 dagen en dan ben je in de buurt.

Net geen twintigduizend stukjes ( 20.000 )

Een hele grote Colin Thompson puzzel

Vervolgens wordt het iets lastiger, want niet elke maan is dertig dagen, dus komen er een paar dagen bij. Hoeveel hangt af van in welke maand je geboren bent. Nog een beetje lastiger wordt het omdat er in die twintigduizend dagen natuurlijk ook een paar schrikkeldagen zitten. Dat wordt dus jaren tellen die je door vier kunt delen en jazeker ook het jaar 2000 telt dan mee. Uiteindelijk kom je dan op 19.999 dagen uit en ontstaat enige verwarring en ga je hertellen. Het klopt echter, dus waar is dan die laatste dag? Het antwoord daarop is dat je de eerste dag ook moet meetellen. Want je geboortedag is namelijk dag nul en op die wijze kom je op die twintigduizend. Maar ja,….

Lees verder

« Oudere berichten

© 2018 Petersblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑